"Adem in door je neus, adem uit door je mond. Let op je ademhaling". De woorden komen van de vrouwelijke pilatesdocent. De les is begonnen. Het is een getinte vrouw met lang, zwart haar en de uitdrukking op haar gezicht is vredig. Zo vredig, dat ik bijna begin te geloven dat ik dat ook kan. Maar allerlei oefeningen doen en dan óók nog op je ademhaling letten: dat gaat niet makkelijk, kan ik je vertellen. Het ziet eruit alsof het best te doen is, maar toch is het een onmogelijke opgave voor iemand die haar eerste les pilates bijwoont. Mijn gezicht is alles behalve vredig. Ik kijk moeilijk, dat hoeft niemand me te vertellen, dat weet ik zelf ook wel. Eerst maar eens die oefeningen onder de knie krijgen.
Het is de bedoeling dat we eerst rek- en strek oefeningen doen. Je weet wel, je hoofd ronddraaien, je benen strekken. Eerst de linkerkant, dan de rechterkant. Hierna is het tijd voor het echte werk. Voor de les begon had iedereen drie plastic ballen neergelegd naast zijn of haar matje. Éen grote bal, twee kleinere. De kleinere ballen hoef je niet per se te gebruiken, alleen als je het jezelf moeilijker wil maken. Toch doet iedereen het en daarom doe ik ook maar mee. Proberen kan geen kwaad.
De docent vertelt ons voorover te buigen, tot we met onze vingers onze tenen aan kunnen raken. Daarbij mogen we de ballen pakken, voor extra gewicht. Nou, echt: niet te doen. Ik roep altijd bij dit soort oefeningen dat ik te korte armen heb, en ik begin er bijna aan te twijfelen of dat niet echt zo is, want alle mensen om me heen - ja, echt - lijkt het wel te lukken. Hoe doen zij dit? Krampachtig probeer ik hen na te doen, maar mijn zere lijf lijkt te schreeuwen dat ik moet stoppen met deze vreselijke oefening. Toch ga ik door, want het is belangrijk dat ik mezelf train, anders lukt het me nooit om mijn tenen aan te raken.
We gaan op onze zij liggen met de plastic bal tussen onze beide knieën. We bewegen omhoog en weer naar beneden en herhalen de oefening opnieuw, opnieuw en opnieuw. Voor mij niet zo'n groot probleem, tot mijn opluchting. Dit kan ik dus wel. Mijn zelfvertrouwen groeit, tot de docente de volgende opdracht aankondigt: we staan op en draaien rondjes met onze heupen. Ik schrik een beetje als ze opeens achter me staat. "Duw die heupbotjes naar voren", zegt ze. Huh, heupbotjes? Oké. Ik maak een holle rug en probeer mijn heupen naar voren te duwen, maar het is niet juist wat ik doe. "Nee, je heupbotjes. Je hebt wel een holle rug zo". Eh, was dat niet de bedoeling? Ik kijk haar wat onbegrijpelijk aan en probeer te doen wat zij van me verwacht, tot ze opeens glimlacht en wegloopt. Wacht, wat deed ik nu goed? Ach, laat ook maar. Adem in door je neus, adem uit door je mond. Pilates is echt een hele kunst. Waarom onderschatten mensen deze sport?
Terwijl ze maar blijft herhalen dat we rust moeten uitstralen met ons gezicht terwijl we ademhalingsoefeningen doen, droom ik een beetje weg. Ik doe maar wat, maar het schijnt er niet gek uit te zien, want ze komt niet meer naar me toe. Om me heen klinkt gepuf. Dat is normaal tijdens pilates, want je ademt natuurlijk door je mond. Maar het is dus belangrijk om er een echt duidelijk geluid van te maken, blijkt wel weer. Ik snap nog niet echt waarom, maar misschien moet ik vaker langskomen om het te gaan begrijpen. Kijk, dat ik aan dit soort dingen denk tijdens de training, laat al zien dat ik totaal niet bezig ben met de sport zelf. Een wirwar aan gedachten maken van mij meester, iedere keer weer. Soms kan ik echt ontzettend gek worden van dat concentratiegebrek.
Pilates: ik word er alles behalve rustig van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten