Pilates: ik word er alles behalve rustig van

Doodse stilte. De ruimte, waar doordeweeks ook karate gegeven wordt, ligt vol roze matjes met daarop mensen in een alles behalve comfortabele kleermakerszit of mensen die hun best doen om een split te maken. Mijn sportvriendin en ik bekijken het tafereel, zonder zelf iets te proberen. Wij wachten wel  tot de les begint - en bovendien, zó lenig zijn wij nog niet. Dan zullen we deze sport toch vaker moeten doen.

"Adem in door je neus, adem uit door je mond. Let op je ademhaling". De woorden komen van de vrouwelijke pilatesdocent. De les is begonnen. Het is een getinte vrouw met lang, zwart haar en de uitdrukking op haar gezicht is vredig. Zo vredig, dat ik bijna begin te geloven dat ik dat ook kan. Maar allerlei oefeningen doen en dan óók nog op je ademhaling letten: dat gaat niet makkelijk, kan ik je vertellen. Het ziet eruit alsof het best te doen is, maar toch is het een onmogelijke opgave voor iemand die haar eerste les pilates bijwoont. Mijn gezicht is alles behalve vredig. Ik kijk moeilijk, dat hoeft niemand me te vertellen, dat weet ik zelf ook wel. Eerst maar eens die oefeningen onder de knie krijgen.